Potrzeba nowej społecznej umowy

źródło: biznes.interia.pl

Dlaczego tak jest? Bo zgodnie z panującymi wciąż stereotypami dom, rodzina, wychowanie dzieci to sprawy kobiet. Mężczyźni są powołani do wyższych celów, czyli robienia kariery i zarabiania na dom. Ponieważ w praktyce tak to nie działa i niewielu mężczyzn jest w stanie ze swojej pensji utrzymać rodzinę, kobiety pracują zawodowo i pracują w domu. A domowa praca kobiet jest nie tylko niedoceniana, ale też wciąż nie wyceniona.

Zmianie ustawy emerytalnej muszą towarzyszyć zmiany w mentalności, edukacji, polityce socjalnej i opiekuńczej, a lata „nicnierobienia” w domu przy dzieciach powinny być kobietom jakoś zrekompensowane w wieku emerytalnym.

Środa zwraca uwagę na rzecz, o której do tej pory w dyskusjach o równości i równouprawnieniu się nie mówiło. Otóż przewaga mężczyzn w udziale w wydatkach budżetowych jest miażdżąca  „wystarczy porównać, ile rząd i samorządy wydają rocznie na piłkę nożną (stadiony, "orliki", parkingi), reformy administracyjne czy wojsko, a ile na żłobki i przedszkola, politykę socjalną czy edukacyjną” - pisze. Podążając tym tropem stwierdza, że rząd powinien  pomyśleć o gender budgetingu, czyli o tym, jak dystrybuować budżet, by wydatki szły zarówno na kobiety, jak i na mężczyzn.

To chyba oczywiste, że ze zrównaniem wieku emerytalnego powinno pójść w parze zrównanie obowiązków i praw. W rodzinie, bo wychowanie dzieci to wspólny obowiązek  i wspólna radość obojga rodziców. W pracy, bo to nie płeć powinna decydować o wysokości zarobków i awansach, ale wykształcenie, kwalifikacje i doświadczenie. Danuta Hübner mówi nawet o konieczności zawarcia "nowej społecznej umowy".
Polecam cały tekst „Babcia ciasta nie upiecze” na

http://wyborcza.pl/1,76842,11104571,Babcia_ciasta_nie_upiecze.html#ixzz1lsJHWiak