Wpadka czy taktyka, idealizm czy cynizm? Czyli o dr Migalskim

 Dr politologii Marek Migalski w kampanii prezydenckiej pisał o Jarosławie Kaczyńskim „Stańmy wszyscy przy Królu”. Niedawno zmienił front i – skądinąd słusznie – napisał na blogu o tym, że ostra retoryka może zaprowadzić PiS na skraj wyborczej przepaści. Riposta władz partii okazała się szybka – Marek Migalski został wykluczony z delegacji PiS w Europarlamencie. Z partii wyrzucony być nie mógł, bo nigdy do niej nie należał.

Dzisiaj napisał na blogu, że został potraktowany niesprawiedliwie, bo jego celem było sprowokowanie w PiS dyskusji o konieczności zmian. Szybko stał się bohaterem wszystkich internetowych serwisów. Cóż, obie główne partie w Polsce to partie wodzowskie. Przypomnijmy: z PiS – em pożegnali się Ludwik Dorn, Kazimierz Ujazdowski czy Marek Jurek. Z PO Zyta Gilowska, Jan Rokita, Andrzej Olechowski czy śp. Maciej Płażyński.

 Coraz głośniej mówi się jednak, ze dysydenci z  PiS mogą wrócić pod skrzydła Jarosława Kaczyńskiego. Kto wie, może taki sam los spotka Marka Migalskiego? Przed wyborami parlamentarnymi napisze, że przejrzał na oczy, może nawet wstąpi do partii i zyska możliwość ponownej kadencji europosła, a PiS ponownie markę partii pluralistycznej.

Osobiście cenię dr Migalskiego za wiedzę i charakter, tak więc mam nadzieję, że to nie koniec jego kariery politycznej. Niektórzy uważają go za cynika, inni za niepoprawnego idealistę, a ja na razie nie mam zdania. Może, jak jego (dawny?) mentor Jarosław Kaczyński jest "niezwykłą mieszanką idealizmu i cynizmu", jak okreslił go Rafał Ziemkiewicz.